این شعرو تو واسه من نوشتی یادته منم خیلی خوشم امد حالا منم اینو اینجا واسه تو نوشتم

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها

تنها برگی رو شاخه اش مونده بود میون برگا

یه شب درخت به برگه گفت کاش بمونی در کنارم

آخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتی بر گ درخت و میدید که داره از غصه می میره

با خدا رازو نیاز کرد اونو از درخت نگیره

با دلی خرد و شکسته گفت نزار از اون جدا شم

ای خدا کاری بکن تا بهار همینجا باشم

برگ تو خلوت شبونه اش از دلش با خدا می گفت

غافل از اینکه یه گوشه اون طرف

باد حرفاشو میشنفت

باد اومد با خنده ای گفت

آخه این حرفا کدومه با یه هجوم من به درخت

کار هر دوتون تمومه

یه دفعه باد خشمگین با قدرت فراوان

سیلی زد به برگ و شاخه

تا بگیره از درخت جون

ولی برگ مثل یه کوه به درخت چسبید و چسبید

تا که باد رفت پیش بارون

بارونم قصه رو فهمید

بارون گفت با رعد و برقم میسوزونمش تا ریشه

تا که آثاری نمونه دیگه از درخت و بیشه

ولی بارونم مثل باد

توی این بازی شکست خورد

بارونم مثل باد آرزو کرد

ای کاش میمرد

برگ نیفتاد از شاخه

آخه کار کار خدا بود

کسی تو این قصه می باخت که دلش از دلش جدا بود